S’git viär Jahreszyte, so hemmers glehrt.
Doch du mini Güäti, hüt isch so mängs verchehrt.
Nachem Winter chunt nu oft grad de Summer,
mängs Jahr kännt kei Langsy, das macht eim Chummer.
Doch Gott sei dank git’s diä füfti Jahreszyt,
d’Fasnacht, das isch für ganz vieli a grossä Hit.
Aber, was säg ich «Gott sei Dank!»?
Für vieli isch doch so öpper chrank,
wo Gott ids Muul nit – und das ned sältä.
So einä cha doch nömmä als Normalä gältä.
Syg’s drum, ich säg’s nu einisch: «Gott sei Dank!»
und bhauptä wäge dem bin ich nu lang ned chrank.
D’Fasnacht isch nämlich ä Gottesgab,
will Gott üs d’Freud gäh hed wie all andri Hab.
Und nämeds miär nu gnäuer under d’Lupe,
tued sich d’Fasnacht als Vorbereitig vo der Fastäzyt entpuppä.
D’Fasnacht isch ned eifach äs Winterustrybä,
wäge üsnä Winter chuntisch zmeischt deheime blyybä.
Ja, jetzt für einisch ned, das isch wahr.
Aber meischents isch doch „Winter“ äs Fremdwort, das isch klar.
Nun. Äs läbi diä füfty oder selly sägä diä viärti oder gar diä dritty Jahreszyt!
Morä, über und überübermorä und au hyt.
De aber gahd sie z’Änd und es isch us.
De macht diä Narretey der letschti Pfus.
Doch isch’s au wahr? Isch’s würklich so?
Am Äscherigä Mittwoch gfindisch gar kei Floh?
Mich tunkt’s diä füfti Jahreszyt nyd niä äs Änd.
D’Narrety fülld ds ganz Jahr mängi Bänd.
Viel Mänsche springed dem Mammon nah
und meined, är täg sie au im Tod ned verlah.
Andernä ds Motto isch: Hauptsach gsund.
Au sie stärbed. Defür isch am Dokter sys Portmonee chugelrund.
Nu mängs gäbs da brichtä und z’verzelle.
Me chönd derby mängä Gummel schelle.
Doch losed, was Jesus seid hüt im Evanglium.
Anderi z’verurteile, das isch eifältig und dumm.
Wemmer doch sälber hed Dräck am Stäcke,
de settisch ned nu anderi näckä.
Aber isch das ned schwierig? Herjemine!
Was sellmer au parlä by Wyy, Kaffi, Biär und Tee?
Das, was mer doch au suscht brichtet
ohni, dass mer pharisäeret und richtet.
Über ds Tschuttä, d’Schifahrä und ds Schwingä.
Öppenä äs Witzli verzelle und äs Liädli singä.
Numä setsch ned dä Fritz und de Franz durä hächlä.
Tuä du gschyder uber dini Sündä lächlä.
«Sündä? Selläs ha n ich doch ned!»
Seid de Kari, ds Fridi und de Fred.
«Ich ha doch nur Schwächä und Fähler.»
Tönds uf de Bärgä, a de Seje und i de Täler.
Eja. Isch scho eigenartig und fein,
dass d’Zytigä voll sind vo Sex and crime.
Drum, los du guätä Chrischtämänsch!
Luäg scho hyt uf de, wo känsch.
Uf Jesus, wo dy luägt voll Liäbi a.
By ihm muäsch kei Larvä oder Maschgärä ahaa.
Zu ihm chasch cho mit all dinä Fähler und Sündä.
Vor ihm muäsch di dessetwillä ned am Bodä winde.
Bisch ehrlich zuänem, so seid er au zu diär:
Stahnd uf und gang vo jetz der Wäg mit miär.
Machsch äs, so säged de vielicht diä einte: «Du Narr –
Das hed dr ufgschätzt dr Pfarr.»
Der soll doch säber luäge, dass er zGrächtem tuäd.
Sie hend Rächt. Drum säge ich nur: Isch scho guäd.
Und mach dem Glamänter äs Änd
und bittä Üch: Stahnd uf und faltet zum Glaube üchi Händ.